14 Mayıs 2014 Çarşamba

Madende Çocuk Olmak

SOMA kalplerimizi yıkan geçen ve yüzlerce insanı bu hayattan söküp alan kara gün. Herkes siyah kurdeleler takıp gezecek yakasına biliyorum. Herkes bağıracak gidenlerin ardından, hesap sorulsun diyecek. Kimden nasıl hesap sorulacağını bilmediği halde isteyecek bunu üstelik.

Ben giden 15 yaşındaki canın sızısını hissedeceğim bir kez daha. Henüz ergenlik döneminde olan ve hayatının baharında yarına ait ümitleri olan bir gencin gidişini kabullenmeyeceğim. Bugün okulda yaşadığım olay gelecek aklıma sonra. Bir öğrencimin öğretmenine yaptığı olumsuz söylemin ardından ailesini okul kapısına kadar getirişi gelecek aklıma. Ailenin "O bizim canımız gereken neyse biz yaparız" diyerek çocuklarının arkasında duruşları gelecek.

Sonra 15 yaşındaki küçük kömür işçisinin ailesi gelecek gözümün önüne.  Onlar da çocuklarının arkasında saf tutarak duracaklar. Haklarını helal edecekler ve iyi bilecekler uğurladıkları yavrularını....Koca bir boşluk kaplayacak içimi. Sızlayacak yüreğim her nefeste. Öfkelenecek ruhum haksızlığa ve yoksunluğa... Sonra her şey  gibi unutulup gidecek. 3 gün sonra her şey normale dönecek. Kurdeleler çıkarılacak yakalardan ve hayat kaldığı yerden devam edecek. Kimse istifa etmeyecek, kimse suçlu hissetmeyecek kendini. Kader deyip kabullenecek herkes. 15 yaşındaki madenci çocuğun ailesi bile. Giden gittiğiyle kalacak yani.

Farkında olmak bunları görüp kabullenmekse şayet ben farkında olmak istemiyorum artık. Sadece hak istiyorum. Hakkımı istiyorum. 15 yaşındaki madenci çocuk için..... 


2 yorum:

  1. Boğazım düğüm düğüm...

    YanıtlaSil
  2. Benimki de...sözün bittiği yerdeyiz. Sadece edebiyat ve sanat paylaşabilseydik keşke....

    YanıtlaSil