8 Mayıs 2014 Perşembe

eski fincanlar

Lethe

ruhum bir kapı, orasıyla burası arasında
içinden sana bakan bir su akar. 
bir ormana gireriz sanki usulca 
bir gölge oradan suya dalar, 
ağaç onu almak için eğilir 
kıyıya çekilen beden artık o değildir. 
toprağa çevirdim yüzümü, ellerinin 
sırından dökülen kırlara doğru 
yüzünü aradığım aynalarda beliren soru, 
uzandım boşluğuna tepelerin 
dağıldım bir kuş kanadı gibi 
senin aşkınla dolunca vadi. 
rüzgar ayaklı İris, içtim o testiden ben de 
kendi yalanına dalan sözlerle örüldü ağzım 
dokuz yıl, dokuz nehir 
bir ayet gibi örtüldü üzerine gecenin 
Tanrım, beni unutma 
unuturum nasılsa ben 
geçerken 
sularından Lethe’nin.

Tuğrul Tanyol

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder